Kritiek op Israël staat los van antisemitisme

Gepubliceerd op 12 april 2020 om 19:03

 

 

Henk Witte                                                                                                                                                                        Het antisemitisme is, zo weet het CIDI te melden, toegenomen. Het Joodse volk heeft er door de tijd heen aldoor gebukt onder moeten gaan. En de mens vindt steeds wel weer een nieuwe stok om de hond te slaan. Aanvankelijk waren het religieuze motieven die leidden tot afkeer van de Joodse medemens,  later ontstond het raciale motief. Tegenwoordige spelen de strategische en economisch posities en zeer waarschijnlijk ook de politiek van Israël een rol in het anti joodse sentiment. En anders hadden de notoire antisemieten wel wat anders gevonden.

Beeldvorming doet een heleboel en laat ons eerlijk zijn, het annexatiebeleid van Israël werkt nou niet bepaald mee om een constructieve indruk van het land te krijgen als het gaat om het bereiken van rust en vrede. Integendeel. Bovendien, Israël moet toch ook begrijpen dat een dergelijk beleid, en voeg daar de herhaaldelijke boycotten aan toe, de Palestijnen alleen maar opstandiger maakt.

Het is al meer dan vijftig jaar geleden dat Israël Palestijnse gebieden ging bezetten. Vanaf de eerste dag schendt Israël het internationaal recht met het doel zijn greep op de bezette Palestijnse gebieden te verstevigen en het Palestijnse volk te overheersen. Een militaire bezetting is op zichzelf  niet illegaal, maar geoorloofd in oorlogstijd. De tijdsduur van zo’n bezetting dient echter beperkt te zijn. Vijftig jaar is een extreme overschrijding.  Bij bezetting dienen bovendien de regels van het oorlogsrecht geëerbiedigd te worden. Dat wil zeggen veiligheid voor de burgers van het bezette gebied en zeer beslist geen onderwerping aan geweld. Daarnaast moet het civiele leven ongestoord door kunnen gaan. Het zijn nou niet bepaald deze regels die Israël naleeft.

Bovendien gaat Israël bij elke vredesbespreking of –proces ongestoord door met het annexeren van Palestijns gebied en werd en wordt gaandeweg het leven van de Palestijnen er door de herhaaldelijke boycotten niet beter op. Meer dan 60% van hen leeft onder de armoedegrens.  Intussen zijn er honderden gescheiden enclaves en over de vijfhonderd check-points. Elke dag zijn er militaire operaties van het Israëlische leger. Het sociaal-economische leven in de Palestijnse gebieden ligt volledig overhoop met als grootste slachtoffer de burgerbevolking. John Du-gard, rapporteur van de Raad voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, stelt dat Palestijnen hun meest elementaire rechten geschonden zien.

Dat wil niet zeggen dat de Palestijnen geen aandeel hebben in het probleem. Het geweld van de Palestijnse gewapende groeperingen, de jarenlange corruptie van de voormalige regeringspartij Fatah, de mensenrechten-schendingen van het Palestijnse bewind, haar dictaten naar de bevolking; het moet allemaal worden onderkend.  Maar we moeten dit zien als een gevolg, niet als een oorzaak. Het is zeker niet de kern van het probleem. Na de Zesdaagse oorlog was volgens de Israëlische geleerde Yehayahu Leibowitz de zevende dag de belangrijkste.  Toen moest Israël beslissen wat het zou doen met de bezette gebieden. Dat debat is echter nooit gevoerd in de Israëlische samenleving. Lange tijd ontkende Israël dat er Palestijnen bestonden.

Israël zou er zelf aan kunnen bijdragen het verderfelijke antisemitisme de kop in te drukken. Benader de situatie positief en constructief en ga een vruchtbaar en vredevol gesprek aan met die goedwillende Palestijnen die ook niets liever dan vrede willen.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.