Grote ongelijkheid in Nederland

Gepubliceerd op 17 april 2020 om 00:20

 

 

Henk Witte                                                                                                                                                                                              Nederland wordt vaak het land genoemd van tolerantie en gelijkheid. Dat beeld klopt niet, althans niet helemaal. Wat de ongelijkheid betreft wordt vaak gewezen naar de V.S. waar inderdaad de afstand tussen rijk en arm immens is. Wellicht dat we daardoor niet zien dat ook in ons land de ongelijkheid groot is. Sterker; we zijn na de VS een ‘slechte’ tweede in het overzicht van de OESO. Tien procent van onze bevolking bezit 64 procent van het vermogen. 

Nou valt er overigens op de rekenmethode van de OESO nog wel wat af te dingen. Zo wordt het hele bouwwerk van onze pensioenen buiten beschouwing gelaten., maar die nuance verandert niet zo heel veel aan het beeld.

Qua inkomensongelijkheid is Nederland een middenmoter. Loonmatiging maakt die verschillen nog groter, omdat de lonen geen gelijke tred houden met de inflatie. Oorzaken van dit groter worden verschil: uitbesteding van arbeid aan lage lonen landen, automatisering, flexwerken en de afnemende macht van de vakbonden.

Risico op armoede

Het risico op armoede is toegenomen en dat heeft alles te maken met de willekeur waaraan werknemers overgeleverd zijn. Mensen met goede banen die zich rijk zitten te rekenen worden met een simpele pennenstreek de volgende dag op straat gezet. Niet het belang van de werknemer staat voorop, maar de winst. Een winst die vervolgens in maar een paar zakken verdwijnt. Zie hier de andere factor waardoor de verschillen groter worden. Werknemers verzuipen naast het jacht van de kapitalist. Intussen heeft 17% van de bevolking het risico op armoede. Het zal de rest voorlopig een rotzorg zijn. Solidariteit is iets dat in de eerste decennia van de vorige eeuw nog bestond, maar al ver uit beeld is geraakt. Werknemers worden tegen elkaar opgezet via de steeds grotere inspanning die ze moeten leveren om te overleven. De zwakkere gaat ten onder. Zo is de mensenwereld niet veel anders dan de dierenwereld. Opvreten of opgevreten worden.

Steeds schrijnender

Daar komt nog eens bij dat de rijken door de overheid in de watten gelegd worden, terwijl de armen het met een aalmoes – veel meer is de bijstand niet – moeten doen. Nederland is, het is bekend, een belastingparadijs, door het Europees Parlement opgenomen in de lijst van belastingparadijzen.

Het wordt allemaal nog schrijnender. Dit jaar verlaagt het Kabinet niet enkel de vennootschapsbelasting. Ook de inkomensbelasting wordt hervormd en gaat voor de rijken gunstig uitpakken terwijl de lage inkomens het nakijken hebben. Ze gaan 0,7 procent meer belasting betalen, terwijl de hoge inkomens een verlaging van 2,25 procent tegemoet mogen zien. Hoe zo, nivellering.

Verkeerde trots

Nederland mag intussen toch trots zijn op zichzelf, want van de kwalificaties in de eerste zin, tolerantie en gelijkheid blijft in ieder geval tolerantie overeind. We blijven de ongelijkheid tolereren. Tolerantie uit gemakzucht en luiheid, misschien. Of tolerantie uit egoïsme, wellicht. Zo lang het mij maar goed gaat.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.