Timmermans en zijn schijnoptie

Gepubliceerd op 26 april 2020 om 13:10

 

 

Henk Witte                                                                                                                                                                                              De Partij van de Arbeid blijft trouw aan het huidig economisch systeem. Althans dat mag, met enige reserve, afgeleid worden uit hetgeen Frans Timmermans, toch een vooraanstaand vertegenwoordiger van de Sociaaldemocraten, onlangs orakelde in een opiniestuk met de veelbelovende titel: “Dit is de weg uit de crisis”. Daarmee wordt uiteraard de coronacrisis bedoeld.

Timmermans brengt datgenen waarvoor hij als Eurocommissaris verantwoordelijk is, de klimaatcrisis, samen met de coronacrisis om vandaar uit een gedachtenspinsel los te laten.

“Wat hadden we vóór Covid-19? Een logge, lineaire en koolstofspuwende economie die maar met grote moeite de werkgelegenheid en levenskwaliteit kon laten groeien, maar die wel natuurlijke bronnen uitputte, gevaarlijk afval en giftige vervuiling produceerde, en daarmee de bevolking en industrie voor grote risico’s stelde – om het klimaat nog maar niet te noemen. Is dit werkelijk waar we naar terugverlangen?”

Timmermans vraagt dus aan u en mij of we terug willen naar de kapitalistische economie. Waarom veronderstelt Timmermans dat we daar ooit van weg zijn geweest? De coronacrisis heeft slechts de kapitalistische economie voor even een tikkeltje lam gelegd, maar geenszins de nek om gedraaid. Maar goed, laat ik niet al te pietluttig doen. Wat Timmermans wel suggereert is dat hij kennelijk het kapitalistische systeem aan de orde wil stellen. Von der Leyen, de E.U. baas en dus ook die van Timmermans behoeft, mocht u dat denken, geen enkele moeite te doen om haar ogenschijnlijk afvallige terug te fluiten. De ‘nieuwe’ weg die Timmermans wil inslaan blijkt nog steeds gebaseerd te zijn op het concurrerend kapitalistische systeem. Het systeem dus waar winstbejag uitgangspunt is. Want wat zegt Timmermans: “We kunnen ons richten op kwalitatieve groei, met een circulaire, duurzame en hoogst concurrerende economie”.

Fraai verpakt Frans, maar niet echt vernieuwing van de economie. Jij en ik weten dat een concurrende economie juist dodelijk is voor de leefbaarheid op onze aarde. Concurrentie leidt onherroepelijk tot marchanderen met regels, voorschriften en wetten. Steeds opnieuw zullen bedrijven en ondernemingen in hun strijd met de concurrent de grenzen van het toelaatbare opzoeken en waar in hun visie noodzakelijk ook overschrijden. 

Jouw opdracht Frans, de leefbaarheid van onze aarde eens stevig aanpakken, zal altijd op gespannen voet staan met een economie die gebaseerd is op winsten en expansie, op machtconcentraties van ondernemingen, op fraude en corruptie en, niet inde laatste plaats met overheden voor wie toch steeds het ultieme doel is om de staatsfinanciën op orde te houden.

Jammer Frans. Te hopen is dat jouw partij wel wil nadenken over een echt andere weg. Die van de collectiviteit zonder winstoogmerk.

 

 

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.