Chaos als politiek wapen

Gepubliceerd op 1 juni 2020 om 22:16

Henk Witte                                                                                                                                                                                             

 

Chaos en onrust vormen voor extreme krachten zowel op links als op rechts een prima voedingsbodem. Het bewijs ligt bij onze zuiderburen, waar de politieke wanorde met de dag groter wordt en waar een partij als het Vlaams Belang van weet te profiteren. Het is intussen de grootste partij van Vlaanderen, vertellen de jongste peilingen.

België is een zeer gecompliceerd land. Het vormt een federatie met naast het landelijk parlement, waarin de Walen en Vlamingen zich vertegenwoordigd weten, ook nog eens afzonderlijke parlementen voor de gewesten Wallonië, het Franstalig deel van het land, voor het Nederlandstalig gewest Vlaanderen en voor het Brussels hoofdstedelijk gewest.

De gewesten gaan over zaken die te maken hebben met grond: milieu, ruimtelijke ordening, wonen, mobiliteit, infrastructuur, economie en werkgelegenheid.Naast de gewesten zijn er nog de parlementen voor de Franse gemeenschap, de Duitse gemeenschap en die voor de Vlaamse gemeenschap. Samen met het landelijk parlement zouden er dus zeven parlementen moeten zijn, maar omdat de Vlaamse parlementen voor gewest en gemeenschap zijn samengevoegd, kent het land 6 parlementen. Hoe omslachtig wil je het maken, nog afgezien van de torenhoge kosten, iets minder dan 700 miljoen, die deze ingewikkelde Belgische democratie jaarlijks moet op hoesten.

Hoe ingewikkeld het allemaal geregeld is blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat de landelijke overheid bij de regio’s om geld moet bedelen. Om de federale begroting rond te krijgen, België kent een begrotingstekort van boven de drie procent moet de landelijke overheid notabene een beroep doen op de gewesten om 2 miljard Euro bij te passen. Het Vlaamse parlement wenst dat niet te doen. Solidariteit tussen de gewesten is in België ver te zoek en wie het land al ooit bezoekt en zich net over de Franstalige grens begeeft, weet hoe koppig men daar is om zelfs maar een beetje zijn best te doen Nederlands te verstaan. De jarenlange taalstrijd in de Voerstreek mag dan intussen ver in verleden liggen, die taalstrijd is nog altijd als een veenbrand.

Die bestuursconstructie leidt niet zelden tot machteloosheid en daarmee tot chaos. De ellenlange kabinetsformaties zijn daarvan een illustratie. Het is in die chaos, in die bestuurlijke onmacht dat een partij als het Vlaams Belang kan floreren.

Gelukkig kennen we in ons land dergelijke complicaties niet en zullen bijvoorbeeld de nationalistische Friezen met slechts 4 procent aanhang die wanorde ook niet brengen. Dat neemt niet weg dat ook hier de rechts- of links radicalen snappen dat bij chaos garen gesponnen kan worden.

Geert Wilders probeert al bijna twee decennia lang de Nederlanders tegen de buitenlanders, in het bijzonder de Marokkanen op te zetten. Door steeds weer het soms inderdaad negatieve gedrag van een relatief kleine groep onwillige Marokkaanse jongeren te blijven afschilderen als een algemeen Marokkanenprobleem werden zonder twijfel twee doelen beoogd. In de eerste plaats een gewelddadige reactie van de Marokkaanse jongeren zelf opdat dit het beklag van Wilders zou onderschrijven. Een self fulfilling prophecy, als het ware. Het tweede beoogde effect had moeten zijn een reactie van de van oorsprong Nederlandse jongeren in de vorm van het zoeken van confrontatie met de Marokkaanse jeugd. Het uiteindelijk doel, wanorde, chaos en dus een situatie waarvan electoraal geprofiteerd kon worden. Het is Wilders niet gelukt. De Marokkaanse gemeenschap heeft zich niet laten provoceren.  Daar kunnen we blij om zijn. Evenmin hebben rechts radicalen kennelijk de behoefte gevoeld invulling te geven aan de tirades van Wilders zoals deze zich dat had voorgesteld. Wilders stond en staat feitelijk met lege handen zoals dat ook het geval is met betrekking tot zijn (gespeelde?) Islamfobie. We zijn na de eerste waarschuwingen van Geert nu twintig jaar verder en wat zien we? Slechts marginale groepjes die zich niet aan onze samenleving wensen te conformeren tegenover een overgrote meerderheid die zich wel aanpast en op zijn minst redelijk integreert. Nederland heeft het begrepen, de oude en nieuwe Nederlanders hebben het begrepen. Houdt  chaos buiten de deur en koester de harmonie. Aan die houding zal in het algemeen ook Baudet weinig veranderen. Gelukkig maar.

 

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.