Corona: een geschenk?

Gepubliceerd op 5 juni 2020 om 14:22

Henk Witte

 

Het lijkt er verdraaid veel op dat er toch iemand aan de knoppen van ons bestaan zit. Dan bedoel ik niet de generaals die, indien gewenst, op elk moment een raket naar een vermeende vijand kunnen afsturen of erger een opvolger van Fat Man en Little Boy in een nietsvermoedende regio droppen. Nee, dan heb ik het over een onduidelijke hand die toch nog wil proberen de mensheid een richting in te sturen die toch nog enig perspectief biedt. U mag het van mij een God noemen, maar die zou mij dunkt, zo die zou bestaan, in al zijn vermeende menslievendheid al veel eerder hebben ingegrepen. Noem het een intelligentie ergens in het heelal of in het binnenste van de aarde, voor wie de aarde en alles wat daarop bestaat een experiment is, of misschien een speeltjel. Hoe dan ook. De mens lijkt zelf niet bij machte om de draai te maken die nodig is om de toekomst van het menselijk bestaan op aarde veilig te stellen. Er wordt nu, zo lijkt het haast, ingegrepen.

Vooralsnog zijn er nog die egoïstische krachten die nog altijd liever voor eigen gewin, overdadige luxe en totale macht gaan. Zij gokken erop en zullen daar al hun mogelijkheden voor inzetten dat de wereld na deze crisis weer op dezelfde voet verder gaat. Ze hebben de macht, of beter gezegd we geven hen die macht,  om de gewenste verandering tegen te houden. Elk initiatief om het roer omgegooid te krijgen zal al bij aanvang de kop ingedrukt worden. Ze hebben daar een buitengewoon effectief instrument voor, namelijk dat van verdeel en heers. Houdt een aantal vazallen een dikke, vette worst voor en zij gaan wel om die lui heen staan, zaaien onrust, beginnen een oorlog, of stimuleren of richten (politieke) bewegingen op die de massa steeds weer op het verkeerde been zetten.

Het coronavirus, hoe ellendig ook, zou wel eens leen geschenk kunnen zijn. Deskundigen verwachten dat we de komende tijd regelmatig met dergelijke ernstige of nog vele malen ernstiger pandemieën te maken gaan krijgen. Zij wijzen vooral op het toenemende contact tussen mensen en (wilde) dieren, maar ook het ontdooien van de zogeheten permafrost brengt zoals wordt aangenomen de nodige onduidelijke bacteriën en andere ziektekiemen terug tot leven.

In augustus vorig jaar, in een verre uithoek van de Siberische toendra, de Yamal Peninsula in de Noordpoolcirkel, kwam een 12-jarige jongen om het leven en ten minste twintig mensen moesten naar het ziekenhuis nadat ze waren geïnfecteerd door antrax, beter bekend als miltvuur (een bacteriële infectie). De theorie luidt dat meer dan 75 jaar geleden een rendier met antrax geïnfecteerd raakte, stierf en zijn bevroren karkas kwam vast te zitten onder een laag bevroren grond, oftewel permafrost. Daar bleef het tot een hittegolf in de zomer van 2016 de permafrost ontdooide.Zo kwam het rendierkarkas weer vrij, waardoor de infectieziekte in het nabijgelegen water en in de grond terecht kon komen. Meer dan 2.000 rendieren die vlakbij stonden te grazen werden geïnfecteerd met de ziekte, wat weer leidde tot de infectie van een klein aantal mensen. De angst is dat dit geen eenmalige casus zal zijn, zodra meer en meer permafrost ontdooit.

 

Deze onbetwistbare wetenschap noopt ons eens goed na te denken over de inrichting van onze samenleving. De dreigingen die op ons af gaan komen vragen om bewapening enerzijds en ontwapening anderzijds. Militaire ontwapening omdat we alle middelen en energie nodig zullen helpen voor die andere vormen van bewapening, de medische, de maatschappelijke en de sociale. De medische bewapening die ons moet beschermen tegen de bacteriën en de virussen die op ons af gaan komen. De maatschappelijke bewapening die kleinschaligheid met beduidend minder afhankelijkheid noodzakelijk maakt. De sociale bewapening door het terugdringen van grote woon- en leefconcentraties en de massale (vakantie)bewegingen.

 

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.