De NAVO dient de oorlog, niet de vrede.

Gepubliceerd op 29 juli 2020 om 20:13

Henk Witte

 

Eerde schreef ik in een artikel dat de NAVO voor de V.S. vooral een verdienmodel is. Het is niet voor niets dat Trump wenst dat de budgetten van de NAVO-landen omhoog gaan. Verreweg de meeste wapens die door de lidstaten worden aangeschaft worden gekocht in de V.S. Naast het economische ‘bestaansrecht’ van de NAVO en uiteraard het militair strategische aspect heeft de NAVO ook een geopolitiek doel. Ze mag dan op papier een verdragsorganisatie zijn bedoeld om het vrije westen te verdedigen en elkaar bij te staan bij eventuele conflicten met vermeende vijanden, in feite is de NAVO niets meer dan een schaakstuk op het bord van de geopolitiek machtsstrijd.  Ik durf zelfs de bewering aan dat dit laatste nog de belangrijkste overweging is geweest voor de totstandkoming van die militaire samenwerking. Die zogenaamde onderlinge steun namelijk mag een farce heten. Het Sebrenice trauma waar Nederland nog altijd mee worstelt kon vooral ontstaan doordat de NAVO bondgenoten en in het bijzonder de V.S. de Nederlandse blauwhelmen schromelijk in de steek lieten. Het dringend verzoek om luchtsteun werd destijds pijnlijk genegeerd. Ook tijdens de korte periode van spanning tussen NAVO lid Turkije en Rusland bleef het in het NAVO hoofdkwartier opvallend stil, zoals dat ook nu weer het geval is bij het oplaaien van het eeuwenoude vijandschap tussen de NAVO lidstaten Griekenland en Turkije.

De NAVO is trouwens al van begin af aan een farce gebleken. Een van haar beginselen luidt het promoten van democratische waarden. Het weerhield het bondgenootschap er niet van het indertijd dictatoriale Portugal – lid vanaf het begin – het evenzeer dictatoriale Griekenland (generaalsregiem) – lid vanaf 1952- tot de militaristische club te laten toetreden. Beide landen konden tijdens het lidmaatschap zonder noemenswaardige weerstand bij de bondgenoten decennia lang hun repressieve bewind ten uitvoer brengen.

 

Terug naar die geopolitieke motivatie. Het verleden heeft deze opzet bij herhaling aangetoond. De oorlog tegen Irak, waarbij de V.S. met succes een beroep deed op bondgenoten, in de praktijk benoemd als die van het vrije Westen, maar feitelijk de NAVO-partners, had niets te maken met het artikel 5 dat zegt dat een aanval op één van de NAVO landen wordt beschouwd als een aanval op alle NAVO-lidstaten.

In die zin mag de NAVO mede verantwoordelijk genoemd worden voor de destabilisatie en de escalatie in het Midden-Oosten en het daaruit gevolgde terrorisme. Een terrorisme dat trouwens toch een welkome gast is aan de tafel van de kapitalistische machthebbers. De V.S. heeft in de strijd tegen het terrorisme ook de NAVO deelgenoot gemaakt.  De aanslag van 11 september 2001, werd door de V.S. al snel bestempeld als een oorlogsdaad en ze kon op die manier de NAVO activeren. Maar sinds wanneer is een terroristische aanslag per definitie een oorlogsdaad? De benoeming als zodanig is willekeur en lijkt vooral bepaald te worden door strategie en intenties. Lees in dit verband de brief die David van Reybrouck op 15 november 2015 schreef aan President Hollande aangaande de reactie van de President op de aanslagen in Parijs. https://www.demorgen.be/nieuws/david-van-reybrouck-in-brief-aan-hollande-u-geeft-waar-de-terroristen-op-hoopten-een-oorlogsverklaring~bf3512aa/

Sinds de oorlog tegen de terreur in 2001 werd gelanceerd, is het aantal terroristische aanslagen volgens het Amerikaanse ministerie van Defensie met 6.500% gestegen: van 355 in 2001 naar 13.500 in 2014. Het aantal slachtoffers van terreuraanslagen steeg met 4.500% van 3.295 naar 32.727.1 In het jaar 2014 vond 74 procent van de terreuraanslagen plaats in Irak, Nigeria, Afghanistan, Pakistan en Syrië. Vier van die vijf landen kregen te maken met luchtbombardementen door buitenlandse machten. Analisten zijn het er over eens dat de militaire interventie en de daaropvolgende bezetting in Irak de voedingsbodem hebben geleverd voor het terrorisme en het ontstaan van extremistische jihadi-bewegingen als IS. Mag dan een niet uit de lucht gegrepen conclusie zijn dat het terrorisme als katalysator voor de oorlogsproductie werd en ongetwijfeld nog altijd wordt gezien. En dat alles dus met medewerking van de NAVO. Een NAVO die weinig anders is dan een instrument, in handen van de op macht en geld beluste haviken binnen de politiek en de oorlogsindustrie. En de lidstaten? Die gedragen zich als makke vazallen en laten zich gewillig manipuleren.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.