Toenemend straatgeweld bedreigt onze rechtsstaat.

Gepubliceerd op 11 september 2020 om 18:12

Henk Witte

 

We moesten er lang op wachten, maar het zat er aan  te komen. Nadat ons in het verleden al nieuwigheidjes als de ijskast, de vaatwasser, de stofzuiger en o.a. de magnetron uit de Verenigde Staten kwamen aangewaaid is het nu dan toch eindelijk de beurt aan wat minder positieve invloed. Het machinale straatgeweld, het spervuur aan liquidaties en vooral de macho messentrekkerij van straatbendes of ander opgeschoten jongelui. Je kon er op wachten, al zeker in een cultuur waarin de overheid zich stiekem en heimelijk gedogend laaft aan de miljarden die er binnen onze economie omgaan dankzij de drugshandel. De quasi bestrijding kan deze politiek niet verhullen.

Die vaststelling van het toenemend bloederig geweld alleen is natuurlijk niet waar het om gaat. De belangrijke vraag werpt zich op of we deze ontstane situatie verder uit de hand laten lopen of niet. Moeten we het maar gewoon gaan vinden dat we elke dag weer een bericht zien over een fatale steekpartij of een even noodlottig schietincident. Moeten we het maar normaal gaan vinden dat jongelui, al dan niet uit verveling of valse egospinnerij, elkaar opfokken om flink over de schreef te gaan. Moeten we het maar normaal gaan vinden dat ons uitgaansleven met regelmaat gelardeerd wordt met bloedige taferelen en op den duur zelfs met de angst om überhaupt nog de straat op te gaan. Sommige buurten lijken al rijp voor een lam slaande afschrikking. Situaties die we tot nu toe toch vooral uit op naar de wekelijkheid geschreven scripts van Amerikaanse films kennen.

Maar wat doen we eraan? Om te beginnen zal flink geïnvesteerd moeten worden in het perspectief bieden aan de jongeren. In die zin is het krankzinnig dat we de pensioenleeftijd verhogen om de ouderen aan de slag te houden, terwijl de jongeren langs de straat lopen, zich vervelen en nare dingen gaan doen. Zorg voor werk, voor afleiding, voor een toekomst waaraan de jeugd zich kan vastklampen. Kortom; maak andere keuzes.

Buurtwerk is een tweede pijler waarop de aanpak gestructureerd moet worden. Daag de losgeslagen jeugd uit zich in te zetten voor positieve dingen. Krijg ze aan het sporten of toon ze omstandigheden in onze samenleving waar ze positief kunnen bijdragen, zoals bejaardenhulp. Help ze bij hun maatschappelijke ontwikkeling.

De derde pijler is de ouderwetse kostschool of heropvoedingsgestichten. Haal de zich vergalopperende jeugd die echt niet mee wil in de eerdere aanpakken en die van thuis uit ook weinig of niets te verwachten heeft van de straat en plaats deze in heropvoedingsinternaten. Laat die jongeren onder een streng maar vooral rechtvaardig regiem dingen oppakken die een positieve invloed kunnen hebben op hun mindset.

Alles wat hier wordt voorgesteld kost geld. Een weldenkend mens beseft snel waar dat gehaald moet worden. Bij defensie. Het heeft namelijk weinig zin om je territorium te verdedigen als datzelfde territorium van binnenuit wordt uitgehold. Onze democratie, de rechtsstaat en vooral ons aller welzijn is er bij gebaat dat we aan defensie ook binnenlandse ‘strijdkrachten’ toevoegen.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.