Verhoog de kiesdrempel

Gepubliceerd op 20 december 2020 om 15:33

Henk Witte. Eerder geplaatst op Konfrontatie. Zie link onderkant homepage.                                                                                                          Ook bij de komende verkiezingen waart het spook van de versnippering rond. Alweer gaan allerhande  politieke avonturiers, doorgaans met een bescheiden weldenkend vermogen, zich aandienen voor de Tweede Kamer. En wederom zullen er wellicht onder die egotrippende, zichzelf overschattende, weinig te bieden hebbende, maar vooral naar aandacht hunkerende onbenullen enkele zijn die het tot een half zeteltje brengen, ondertussen de samenleving onnodig verdeeld en een deel van de kiezers teleurgesteld achterlatend.

Soms lukt het een zooitje ongeregeld om een zeteltje te bemachtigen. Al snel moet door zo’n splinter worden vastgesteld dat het politieke bedrijf toch echt iets anders is dan een clubje brainstormende en praatgrage op eigen woorden kikkende hobbyïsten. Zodra men ziet met welke hoeveelheden dossiers en vraagstukken een Kamerlid geconfronteerd wordt zakt de moed doorgaans snel in de schoenen. Dan blijken die vraagstukken in hun complexiteit en samenhang met andere problematieken maar moeilijk te doorgronden en maken ze kleine fracties waar de menskracht ontbreekt om een volwaardig debat aan te kunnen gaan eerder tot een blok aan het been van de democratie dan tot een verrijking daarvan.

Een goed voorbeeld is Thierry Baudet. Die had al gauw in de gaten dat hij onmogelijk samen met zijn toenmalige kornuit Hiddema alle dossiers kon behappen. Het gevolg was dat hij zich beperkte tot deelname aan het debat als de TV-camera’s aanstonden en dan enkel nog bij onderwerpen waarvan hij meende verstand te hebben. Niet zelden viel hij ook dan door de mand vanwege gebrek aan informatie, te snelle conclusies en onvoldoende kennis van procedures en leverde zijn spreekbeurt eerder storend oponthoud op dan een fundamentele bijdrage aan het debat, niet in de laatste plaats ook vanwege zijn egostrelend breedvoerig quasi intellectueel spraakgebruik waar soms geen touw aan vast te knopen viel.

Versplintering lijkt verrijking omdat er meer geluiden in de Kamer te horen zijn en misschien meer burgers ‘hun’ opvatting horen verkondigen, maar die verrijking is schijn. Versplintering is verarming, kleine fracties missen vaak de diepgang en verschralen het debat. Daar komt nog eens bij dat kleinere fracties wellicht gevoeliger zullen zijn voor lobbyisten en hen meer macht geven dan wenselijk is. Zij zullen, bij gebrek aan tijd, kennis en inzicht de verleiding niet kunnen weerstaan om de invalshoeken met betrekking tot vraagstukken van deze lobbyisten over te nemen en er de schijn van aandacht voor het probleem mee op proberen te houden. Fracties met een brede deskundigheid (en ervaring) aan boord zouden niet de dupe van deze politieke kwakzalvers mogen worden.


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.