Asscher, dien je partij en vertrek

Gepubliceerd op 17 december 2020 om 15:36

Henk Witte                                                                                                                                                              Wat mij betreft moet Lodewijk Asscher nog deze winter op de latten gaan staan. Het is jammer voor hem, maar hij zal de kuierlatten moeten nemen. Net als Rutte trouwens. Excuses zijn beslist onvoldoende en ook het aftreden van het Kabinet is maar een mager gebaar, als de hoofdrolspelers toch in de politieke arena blijven. Daarvoor is er te veel kwaad geschied.

Dat Rutte moet opzouten is al zonder de toeslagenaffaire meer dan wenselijk. In de eerste plaats gaat iemand zich na 10 jaar en opnieuw dikke verkiezingswinst (daar ziet het ook deze keer naar uit, affaire ten spijt) zich te comfortabel voelen. Een proces dat wellicht al langer gaande is en mogelijk de oorzaak is van wat nu de Rutte doctrine genoemd wordt, het achterkamertjes gekonkel. Geen ernstiger politiek kwaad dan het niet of niet volledig informeren van de Kamer. Een regelrechte aanslag op het democratisch functioneren van het parlement, een dictatuur waardig.

Naast dit overmoedig gedrag van onze nu nog Minister-President, de titel past hem absoluut niet meer, zijn er de afgelopen jaren behoorlijk wat andere oneffenheden geweest. Oneffenheden die met de bekende grijns steeds opnieuw werden geminimaliseerd, maar die opgeteld een behoorlijk schadelijk imago opleveren. Eén van de kenmerken van de periode Rutte in de voorbije tijd was de  vriendjespolitiek binnen de VVD die een aantal onbekwame of zelfs onbetrouwbare bewindspersonen opleverde en die dan ook allemaal pijnlijk door de mand vielen. Nog eens op een rijtje: Weekers-Opstelten-Teeven-Hennis-Zijlstra. Aangevuld met vertrekkers Mansveld, Verdaas, Van der Steur en Snels geeft dit een aardig beeld van het mismanagement van ‘aanvoerder Ruttuh. Nooit eerder zijn er zoveel Kabinetsleden onder een MP moeten vertrekken.

De Rutte ramp die tien jaar aanhield begon natuurlijk al met de gedogende PVV. Een misrekening van jewelste die toen al veel te makkelijk werd geaccepteerd door de blinde kiezer. Daar vielen de daaropvolgende Marksistische Kabinetten nog eens de schaduwen overheen van de Fyra mislukking, de misvattingen ten aanzien van de koopkrachtontwikkeling, de GGZ bijdrage, de korting op de A.O.W., de BTW verhoging op podiumkunsten, de bezuinigingen bij de AIVD, de beperking van de vrije artsenkeuze, (allemaal zaken die moesten worden teruggedraaid of ingetrokken), de leegloop in de zorg (77.000 banen weg-we zien de gevolgen), de knelpunten woningnood en onderwijs, de groter worden afstand tussen hoog- en laag opgeleiden, de op verschillende terreinen mislukte decentralisatie, de te ver doorgetrokken marktwerking, het mislukte voornemen om de kloof tussen jong en oud te dichten. En dan was er nog die aanfluiting m.b.t. de dividendbelasting. Mismanagement dus en behoorlijk.

Terug naar Lodewijk Asscher. Ook Asscher mag zich de gang van zaken aangaande de toeslagenschande aanrekenen. Dat doet hij, maar als eerder gezegd; excuses volstaan niet en juist een voorman van wat eens toch de partij van de arbeiders was, van de mensen in de knel, van de kiezers in de verdomhoek, de partij van de hoop voor veel mensen, de partij van Drees, Den Uyl, moet niet eens nadenken over een eventueel definitief vertrek. Het zou in zo’n partij met zo’n geschiedenis en met de wil om weer wat van haar oude glans terug te krijgen een automatisme moeten zijn dat mensen met zulke ernstige nalatigheden richting de zwakkeren onder ons niets meer aan het socialistisch front te zoeken hebben. Vertrekt Asscher niet dan is elke poging van de PvdA om de door Kok weggesmeten veren weer te kunnen dragen de eerste tien jaar tot mislukken gedoemd.

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.