Wilders en Erdogan slaan handen ineen

Gepubliceerd op 28 oktober 2020 om 11:33

Henk Witte, .                                                                                                                                      Wilders en Erdogan slaan de handen ineen. Niet als vrienden, verre van, maar toch. De president van Turkije meende zijn ambtgenoot Macron naar een psychiater te moeten verwijzen. Macron had het namelijk gedurfd om na de gruwelijke aanslag op een docent het Islam terrorisme nog steviger te gaan aanpakken. Deze voor de hand liggende reactie op zo’n daad was voor Erdogan minder vanzelfsprekend. Niet omdat hij het er op zichzelf niet mee eens zou zijn dat terrorisme bestreden dient te worden, Erdogan doet immers niets anders met de Koerdische strijders, nee, de reactie van Erdogan is om andere reden voor de hand liggend. Wij, in het westen snappen intussen wel dat leiders van een land vaak een heel andere agenda hebben die hun reactie verklaart. Die andere reden is vaak en zeker ook in het geval van Erdogan de aandacht van de burger bij de binnenlandse problemen wegsluizen, zoals de economische neergang, zijn niet aflatende en weinig rechtschapen strijd tegen vermeende aanhangers van Gulen en de toenemende weerstand tegen het steeds verder beknotten van de persvrijheid. Dat alles verklaart zijn gespeelde verontwaardiging over hetgeen Macron aan de wereld liet weten.

De beste reactie op de opmerkingen van Erdogan zou GEEN reactie zijn geweest. Niets zo pijnlijk als genegeerd te worden. Maar dan is daar wel weer Geert Wilders die onmiddellijk publiciteit ziet en deze ook weet te genereren. Razendsnel wist hij een spotprent te publiceren, in de vaste overtuiging dat deze kwaad bloed zou zetten bij de Turkse president en vele andere aanhangers van de Islam. Een spotprent die op zichzelf een flauwe reactie is en bewust provocerend moest werken.

Als Wilders dan persé wilde reageren had hij er ook voor kunnen kiezen om in scherpe bewoordingen te laten weten dat Erdogan ten aanzien van in zijn ogen terreurbestrijding ook niet bepaald de dingen over zijn kant laat gaan. Wilders had er ook voor kunnen kiezen om de persvrijheid in Turkije nog maar eens nadrukkelijk te benoemen alsook de heksenjacht op vermeende ‘Gulisten’, in zijn ogen ‘foute’ advocaten en al die anderen die openlijk zijn politiek bekritiseren. Wilders had er dus voor kunnen kiezen te proberen de positie van Erdogan bij zijn volk te verzwakken, maar kiest er met zijn cartoon juist voor om deze bij zijn aanhang en twijfelaars te versterken. De solidariteitsverklaringen ten gunste van Wilders, o.a. uit de mond van Mark Rutte hebben dan ook een bedenkelijk randje. Men had mee moeten wegen dat Wilders er om partij politieke redenen op uit was om te provoceren. Het is nou eenmaal in Wilders’ belang dat de vijand, voor hem de Islam, duidelijk in beeld blijft. Het is voor een niet onbelangrijk deel zijn bestaansrecht.

 


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.